Μοίρασμα στα σχολεία των γειτονιών μας. Φάληρο, Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα. // 12.2018

   Η ιδέα περί εθνικιστικών καταλήψεων μας φάνηκε από την αρχή μια πολύ ύποπτη ιδέα. Τα media την τράβηξαν απ’ τα μαλλιά και την έσπρωξαν όσο δεν πάει στο δημόσιο λόγο. Οι αριστεροί ειδικοί μας είπαν τα ίδια που μας έλεγαν προ 5ετίας: Ότι δηλαδή στα σχολεία “υπάρχει πρόβλημα”, ότι καλά θα κάνουμε να αρχίσουμε να φοβόμαστε και ότι σε λίγους μήνες θα πρέπει να τους ψηφίσουμε για να μας σώσουν. Τελικά η αλήθεια έλαμψε σε όποιον είχε τα μάτια του στη θέση του. Οι ελάχιστες καταλήψεις που προμοταρίστικαν όσο δεν πάει από το κράτος, ενορχηστρώθηκαν από ακροδεξιούς διευθυντές και συλλόγους γονέων, υλοποιήθηκαν από γιούς φασιστών και μπάτσων και προστατεύθηκαν από την αστυνομία, κατάφεραν να κλείσουν ελάχιστα σχολεία για λίγες μόνο ώρες. Η ιδέα περί εθνικιστικών καταλήψεων λοιπόν κατέρρευσε όσο γρήγορα έκανε να δημιουργηθεί, αλλά πριν μας αφήσει χρόνους για τα καλά, κατάφερε να αναδείξει όλους εκείνους και εκείνες τους μαθητές και τις μαθήτριες οι οποίες δεν ψήνονται μία με τέτοιες πατριωτικές μαλακίες.

Στις 14.12.18, μερικές δεκάδες αντιφασίστες και αντιφασίστριες από την συνέλευση του antifa south, μοιράσαμε ένα μικρό κείμενο σεβασμού προς όλους τους antifa μαθητές και μαθήτριες, οι οποίοι όπως σε όλη την Αθήνα έτσι και στις γειτονιές μας συνεχίζουν να βάζουν κόντρες και να μανουριάζουν με τους μικρούς ακροδεξιούς μπούφους. Συνεχίζουν να νιώθουν τον φασισμό αυτής της κοινωνίας σαν σφίξιμο στο στομάχι και επιμένουν να τον πολεμάνε με το μυαλό και την καρδιά!
_________________________________________________________________

Bomb the city: Antifa Wholecar // 12.18

Ένα σάλτο, λίγο σούρσιμο και φτάσαμε. -Απόλυτη ησυχία από δω και πέρα αλάνια! Δύο γράμματα ο καθένας. Μαύρο κι ασημί. Ασημί και μαύρο. Τα κανς σιγά σιγά αδειάζουν. Η λέξη παίρνει μορφή. Ο σεκιουριτάς φτάνει. Τώρα πια δε μας νοιάζει. Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει. Ή καλύτερα το τρένο έχει φύγει. Να το δει όλη η πόλη! Πάνω-κάτω. Πάνω-κάτω. Πειραιάς-Κηφισιά. Κηφισιά-Πειραιάς. Χιλιάδες άνθρωποι, εκατοντάδες ιστορίες, δεκάδες σταθμοί, κάποια λίγα (ή και περισσότερα) χαμόγελα. Ξενερωμένα πρωινά πριν το σχολείο ή τη δουλειά, που το βλέπεις λίγο πριν μπεις στο βαγόνι και σου φτιάχνει τη μέρα. Δεν είναι street art. Είναι οι κραυγές μας με σπρέι. Είναι τοίχοι που δαγκώνουν. Είναι η φωνή μας.

_________________________________________________________________

Antifa Live // Nea Smirni 12.2018

10