Οι διαγνώσεις στους μαθητές είναι προετοιμασία για τον πόλεμο
Ο κόσμος που μας κληροδότησε η καραντίνα συνοψίζεται στα εξής : Εγκληματοποίηση, απαγορεύσεις και ασφυκτική αστυνομική διαχείριση της καθημερινότητας μας. Ένας κόσμος παραλογισμού, ψεμάτων και οργανωμένης συσκότισης. Ο πολεμικός κόσμος. Η βίαιη ανάδυση του κράτους-αστυνομία στο προσκήνιο ήταν το αποτέλεσμα της απειθαρχίας που δείξαμε στα χρόνια της καραντίνας. Η άρνηση της εργατικής τάξης να μείνει στο σπίτι το 2020-2022 απέδειξε ότι ακόμα και στους πιο δύσκολους καιρούς η υποταγή στις κρατικές πειθαρχίες μετατρέπεται σε διαρκή μάχη αγνώστου αποτελέσματος. Από τη μία μεριά το κράτος τραβάει το σχοινί με όλη του τη δύναμη και από την άλλη η εργατική τάξη κάνει το ίδιο. Αυτή η ασταμάτητη διελκυστίνδα γεννάει τον κόσμο που βλέπουμε γύρω μας.
Από τις καραντίνες και μετά η ενασχόληση του κράτους με την ανήλικη εργατική τάξη αυξήθηκε πυρετωδώς. Η ιδεολογική υποτίμηση των πιτσιρικάδων με το ρετσίνιασμα του αιμοβόρου και ανορθολογικού εγκληματία άνοιξε τον δρόμο για την άμεση διαχείριση τους από τους αστυνομικούς και δικαστικούς μηχανισμούς. Τώρα τελευταία, εκτός από την λεγόμενη ‘’κοινωνική μάστιγα’’ των ‘’τραπερς’’έχει εμφανιστεί και μία ακόμη : Μαθητές σχολείου που δεν κάθονται ήσυχοι στο μάθημα και δεν εμφανίζουν κανένα ενδιαφέρον να μάθουν τριγωνομετρία! Σοκαριστικό, έτσι; Ή τουλάχιστον θέλει το κράτος μας να νομίζουμε ότι είναι. Τα κέντρα διαγνώσεων γεμίζουν καθημερινά με μαθητές και οι μαθητές με διαγνώσεις.
‘’Μαθησιακές δυσκολίες’’, ‘’ΔΕΠΥ’’, ‘’αυτισμός’’ μοιράζονται με το τσουβάλι από τα ευαγή αυτά κέντρα με αποτέλεσμα ο μαθητής να καταλήγει υπό την καθημερινή εποπτεία περισσότερων σπουδαγμένων κρατικών υπαλλήλων. Το πιο εξοργιστικό; Μας λένε ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό των μαθητών και φταίνε οι γονείς τους που ‘’βγήκαν έτσι’’. Μπαίνοντας και αυτοί με τη σειρά τους στο στόχαστρο λοιδορούνται για την εργατική τους καταγωγή. Το αφήγημα πηγαίνει ως εξής: Το παιδί σας δεν συγκινείται από την επίλυση εξισώσεων με 2 αγνώστους, θα φταίει που λείπετε πολλές ώρες από το σπίτι.
Στην antifa συζήτηση που διοργανώσαμε με θέμα τις διαγνώσεις απλοί άνθρωποι μοιράστηκαν για άλλη μια φορά τις ιστορίες τους. Αφηγητές των ιστοριών ήταν μαθητές και άλλοι που υπήρξαν πρόσφατα μαθητές, με επίκεντρο την δικιά τους οπτική για το κρατικό σχέδιο που περιγράψαμε. Αγανάκτηση από το πρήξιμο των καθηγητών και αντιμετώπιση των διαγνώσεων ως κακόβολου μπαμπούλα. Μιλήσαμε επίσης για το παρελθόν της ιστορίας των διαγνώσεων, ιστορία που τρέχει από τα τέλη της δεκαετίας του ’30 και την ίδρυση του σχολείου για ‘’ανώμαλα και καθυστερημένα παιδιά’’ στην Καισαριανή, όταν το ελληνικό κράτος ετοιμαζόταν να μπει με τα μπούνια στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο1.
Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί (προσθέστε όποιον άλλον κρατικό ρουφιάνο θέλετε) αποτελούν ξεκάθαρη προέκταση του ποινικού συστήματος. Η ανανέωση της επίθεσης στα παιδιά των τελευταίων θρανίων με το επιχείρημα ότι είναι ανίκανα για συγκέντρωση και απομνημόνευση γεννάει τους αντίστοιχους εχθρούς και ενδεχομένως ακόμα και τα όρια αυτού του σχεδίου.
- Antifa #100, 5/2026 ↩︎
