Μετά το χαμό που έγινε σε άλλα σάιτ, τα μέλη του antifa south πήγαν για μία επιτόπια έρευνα στο Καβούρι. Σκοπός της έρευνας; Να ανακαλύψουν γιατί η θάλασσα έχει ψάρια και ειδικά λαγοκέφαλους! Αποτέλεσμα; Βρήκαμε έναν λαγοκέφαλο δίπλα σε έναν δημοσιογράφο με τον κάμεραμαν του. Αφού κοιταχτήκαμε με το ψάρι-εγκληματία στα μάτια και ανταλλάξαμε την αμοιβαία μας απέχθεια για τους δημοσιογράφους, πλησιάσαμε. «Είμαστε από το ΡουφTV και ήρθαμε για ένα ρεπορτάζ για τους λαγοκέφαλους», μας μίλησε με ένταση ο δημοσιογράφος. «Εμείς είμαστε από το Antifa south. Δεν έχουμε δει τίποτα παρά μόνο αυτόν», απαντήσαμε εμείς. «Μα αυτόν τον ρίξαμε εμείς για να τραβήξουμε το πλάνο» είπε ο δημοσιογράφος περήφανα.
Γυρίσαμε από το Καβούρι μετά από ένα εξαντλητικό ρεπορτάζ – κάναμε ηλιοθεραπεία, κάναμε μπόλικες βουτιές, ήπιαμε αρκετές μπύρες – και δεν βρήκαμε κανένα τέρας να κόβει πόδια! Το μόνο που βρήκαμε ήταν έναν αχινό που τυχαία πατήθηκε κατά τη διάρκεια του σκληρού ρεπορτάζ. Και όχι δεν τον πάτησε ο δημοσιογράφος. Αυτός δεν μπήκε καν στη θάλασσα να ψάξει. Ερασιτέχνες.
Θυμηθήκαμε λοιπόν ένα κείμενο που είχαμε γράψει πιο παλιά όταν οι μέδουσες είχαν κατακτήσει τις ελληνικές θάλασσες. Ε, τι περιμένατε από μας; Σας προτρέπουμε να διαβάσετε αυτό το κείμενο αντικαθιστώντας τη λέξη μέδουσες με τη λέξη λαγοκέφαλος. Πώς εξυπηρετούν οι κρατικές φήμες τις πολιτικές δημόσιας τάξης τελικά; Καλή καλοκαιρινή ανάγνωση.
Μήπως οι φήμες δεν είναι τόσο αθώες;
Θυμάστε που διάφοροι δεν είχαν πάει παραλία γιατί είχαν εισβάλει οι μωβ μέδουσες; Διάφοροι τίτλοι έγραφαν κάτι σαν και αυτό: «Τρόμος από τις μωβ μέδουσες που έχουν εξαπλωθεί στις ακτές της δυτικής Ελλάδας». Ε, μετά διάφοροι που είχαν διαβάσει κάτι τέτοια άρθρα λέγανε άστο θα πάμε αλλού για διακοπές… Με κάτι τέτοιους τίτλους είναι όμως που την πατάμε συνεχώς. Διαβάζουμε έναν τίτλο απόλυτου τρόμου, λόγου χάρη: «Οι έξυπνες κάμερες της τροχαίας λειτουργούν και μοιράζουν πρόστιμα», «Όποιος βλέπει ταινίες ονλάιν θα πληρώνει 700 ευρώ», «Νέος δράκος τρομοκρατεί τις γυναίκες στις γειτονιές της Αθήνας». Και μετά; Ακόμα και αν η «είδηση» είναι μπαγιάτικη ή μαλακία δεν έχει σημασία, γιατί η ιδέα έχει ήδη καρφωθεί στο μυαλό μας. Όταν βλέπουμε καμιά ταινία, στο μυαλό μας έχει κολλήσει η σκέψη «ρε λες να φάω κανά πρόστιμο;». Πολλοί και πολλές από μας κάνουμε όλο
και λιγότερα εντέλει για να γλυτώσουμε τα «μπλεξίματα». Μέσω αυτής της διαδικασίας είναι που παράγεται φόβος και πειθαρχία. Έτσι είναι που σκεφτόμαστε δύο και τρεις φορές τα πάντα και εξοικειωνόμαστε γρήγορα με τις νέες κρατικές διαταγές. Οι φήμες, τα άκυρα τρελά άρθρα και οι «ειδήσεις» παράγουν την πειθαρχία και μετά όντως έρχονται οι μπάτσοι. Έτσι είναι που την πάθαμε στην καραντίνα. Ανάλογα λοιπόν των κρατικών προτεραιοτήτων, «σημαντικά» θέματα εμφανίζονται και εξαφανίζονται με ρυθμούς πολυβόλου, πάντα όμως με τον ίδιο τρόπο, με φήμες και υπονοούμενα. Και μαντέψτε, οι φήμες αυτές πάντα έχουν τον ίδιο συγγραφέα: το κράτος και τους υπαλλήλους του.
