Βραδινό αυγουστιάτικο άραγμα στην «αθηναϊκή ριβιέρα», στην «Καλιφόρνια τον βαλκανίων», την παραλία του Μπάτη, ύστερα από τη δεύτερη καταδρομική των κομάντος της κακόφημης συνέλευσής μας, στο στρατόπεδο της Θήβας, για το τρελόχαρτο.
Και η συζήτηση μεταφέρεται αυτολεξεί, χωρίς καμία λογοκρισία:
-Καλά μαλάκες, 10 γαμημένες μέρες έχουμε, να πούμε, όλο το χρόνο να αράξουμε, να πιούμε τις μπύρες μας, να παίξουμε το ταβλάκι μας, να λιαστούμε, να κάνουμε λίγο τη φάση μας, ρε αδερφέ, και έπρεπε να γυρίσουμε νωρίτερα στην κώλο πόλη για το στρατό, γαμώ το χριστό τους.
-Άσε ρε μπρο, μιλάς εσύ, τουλάχιστον τις πήγες τις διακοπούλες σου. Εμείς που έχουμε πήξει στην Αθήνα όλο τον Αύγουστο, τι να πούμε; Η μόνη εκδρομή που έκανα ήταν αυτή μαζί σου στη Θήβα.
-Και τι είπε η εκδρομούλα στη Θήβα; Ωραία περάσατε; Την πήρατε την απαλλαγή;
-Όχι ρε, μας κράτησαν, μπήκαμε στρατό! Ρε τρελέ, για να μας βλέπεις εδώ, τι λες να έγινε;
-Τι επαθε αυτός, ρε; Γιατί μιλάει επιθετικά;
-Θεωρεί ότι μας γκαντέμιασες επειδή μας έλεγες πέρυσι ότι θα δυσκολέψει η διαδικασία απαλλαγής από το στρατό.
-Γιατί όντως δυσκόλεψε;
-Η αλήθεια είναι πως όχι, αλλά εμείς φέτος πήγαμε για τρίτη φορά, θα παίρναμε απαλλαγή, το λεγόμενο «Ι5» και στρατός τέλος. Ε, και αυτοί μας είπαν ότι πρέπει να πάμε άλλες δύο φορές, δηλαδή ακόμα δύο καλοκαίρια στη Θήβα.
-Δηλαδή μεγάλε, μας χρωστάς τα λεφτά του ψυχιάτρου για τις άλλες δυο φορές που έχουμε να πάμε!
-Φίλε, όποιος έχει μάτια βλέπει. Η κατάσταση εκεί έξω είναι πειθαρχία έλεγχος και «άγιος ο θεός», στην κυριολεξία του αυτό το τελευταίο. Φάπα σε όλα τα επίπεδα, από τις δουλειές ως τις πλατείες, τα σούπερ μάρκετ και τα γήπεδα. Σιγά μην έμενε έτσι «χαλαρός» ο στρατός.
-Καλά, κάτσε διορατικέ. Δεν είναι ακριβώς όπως τα λες. Καταρχήν η διαδικασία, σαν διαδικασία, ήταν ακριβώς η ίδια με πέρυσι. Δηλαδή 8 ώρες αναμονή σε αυτό το πράγμα που είναι σαν προαύλιο φυλακής, στους 40 βαθμούς, μες στο λιοπύρι. Κατά τα άλλα ήταν σαν να ήμασταν σε ουρά αναμονής στα ΚΕΠ για γνήσιο υπογραφής.
-Ακριβώς φίλε, μη σου πω κάναμε και πιο γρήγορα. Αύτη τη φορά ξεμπερδέψαμε πιο νωρίς. Βέβαια, πάλι άργησα στη δουλεία 2 ώρες γιατί τους είπα ψέματα ότι δε μας άφηναν να φύγουμε. Να βγει και κάτι καλό από αυτή τη μαλακία!
-Και τι; Όλα αυτά που έλεγε ο Δένδιας ότι θα κοπεί η «φάμπρικα των γιωτάδων», δεν ισχύουν;
-Όχι ρε, δεν ισχύουν. Μάλιστα, έπαιξε και τσαμπουκάς με τους στρατονόμους επειδή περιμέναμε μέσα στο λιοπύρι πολλές ώρες. Κάτι δικοί μας άρχισαν να τους βρίζουν, μετά χώθηκαν εκεί διάφοροι για τσαμπουκά και οι στρατονόμοι, φίλε, ψιλό χέστηκαν πάνω τους ότι θα αρπάξουν καμιά φάπα.
-Ρε εμένα ένας δικός μου μου είπε ότι τους είχαν κολλήσει τους μόνιμους στον τοίχο. Σε φάση, «θα σας γαμήσουμε, τελειώνετε, δουλεύουμε σε λίγες ώρες, μας έχετε από το πρωί» και τέτοια.
-Δηλαδή μαλάκες, αυτοί λένε κομμένα τα τρελόχαρτα. Ταυτόχρονα παίζει πίεση στις δουλειές, έχουν ακριβύνει όλα στο θεό, παίζει έλεγχος στην κυκλοφορία περισσότερο από την καραντίνα και αυτοί που τα τρώνε στη μάπα όλα αυτά, δηλαδή εμείς, θα έλεγε κανείς ότι θα κάτσουνε ήσυχοι. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο! Δηλαδή τα περισσότερα «μέτρα» γεννάν και περισσότερους εχθρούς.
-Ισχύει αυτό, φίλε. Πέρυσι υπήρχε περισσότερη υπομονή στην ουρά για το στρατό. Φέτος έπαιζε πιο πολλή τσαντίλα και νεύρα. Στις δουλειές το ίδιο, σκατά μισθοί και ωράρια μπουρδέλο. Θα μάντευε κανείς ότι έτσι θα είναι πιο πειθαρχημένοι οι εργάτες. Αντίθετα όλοι γύρω μας αλλάζουν δουλειές κάθε τρεις και λίγο, ψάχνουν να βρουν την καλή, αλλά τίποτα. Το ψείρισμα στο ταμείο και η λούφα, αναλόγως δουλειάς, είναι δεδομένα. Και όλα αυτά μπας και ισορροπήσει το πακέτο που τρώμε.
-Δηλαδή, σύντροφε, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απαισιόδοξα. Μπορεί να έχει φάπα σε όλα τα επίπεδα, αλλά έχει και άρνηση και σαμποτάζ σε όλα τα επίπεδα.
-Εντωμεταξύ και η κατάσταση στα διεθνή…
-ΚΑΛΑ ΕΓΩ ΠΑΩ ΝΑ ΦΕΡΩ ΜΠΥΡΕΣ…
