Πρόσφατα γεμίσαμε τα σχολεία των νοτίων με συνθήματα όπως «Χιλιάδες περήφανοι γιωτάδες» , «Το Ι-5 σώζει ζωές» και «Δεν πολεμάμε για τα αφεντικά». Στο ενδιάμεσο ο Υπουργός Πολέμου Νίκος Δένδιας δήλωνε πως πρέπει να συνηθίσουμε τα φέρετρα με νεκρούς στρατιώτες εν μέσω ενός καταιγισμού άκυρων σκανδάλων και ειδήσεων.
Εμείς που γράφουμε τέτοια συνθήματα νομίζουμε πως η κρατική πολυλογία, οργανωμένη από το κράτος, προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι το κράτος οργανώνει την πολεμική του προετοιμασία. Αμ πώς, τι νομίζατε; Οι δουλειές πάνε από το κακό στο χειρότερο, τα σχολεία όλο και πιο δύσκολα ξεχωρίζουν από τις φυλακές και από τα γήπεδα μέχρι τον λεγόμενο «ελεύθερο χρόνο», το χακί και ο στρατός εισβάλλουν όλο και πιο πολύ. Και αυτά πάνε χεράκι-χεράκι με την πειθαρχία, δηλαδή με το «κάνε αυτό που σου λέω και σκάσε». Η πολεμική προετοιμασία ποτέ δεν ήταν θέμα όπλων άλλωστε, αλλά θέμα πειθάρχησης όλων εμάς, της εργατικής τάξης
Ε, σε τέτοιους καιρούς τι πιο κατάλληλο από το να γράφεις συνθήματα σαν και αυτά; Γράφουμε τέτοια συνθήματα γιατί θέλουμε να πούμε πως σε καιρούς που τα κράτη μας ετοιμάζονται να πάνε πάλι σε πόλεμο, η εργατική τάξη θα φάει τις στερήσεις, η εργατική τάξη θα φάει το σφαγείο του πολέμου. Ε και μαντέψτε, δεν ψηνόμαστε! Και αφού δεν ψηνόμαστε το λέμε και δημοσίως. Χρησιμοποιούμε τους τοίχους της μητρόπολης ως τους δικούς μας καμβάδες για να μιλήσουμε με τα μέλη της τάξης μας σε αυτές τις περιοχές και να υπενθυμίσουμε στους στρατόκαυλους και τους ρουφιάνους στις γειτονιές μας πως δεν γουστάρουμε όλοι το χακί.
