Σκέψεις και δράσεις ενάντια στον καθημερινό φασισμό που ζούμε και την πολεμική προετοιμασία.
Μοιράζεται χέρι με χέρι στις νότιες γειτονιές της Αθήνας σε 2.500 αντίτυπα.
Τι είναι να ‘σαι Antifa τελικά;
Το νοιώθετε και εσείς ότι το κράτος μας έχει πει με τα μπούνια σε μία ασταμάτητη πολεμική προετοιμασία; Τέτοιες διαδικασίες στις ταξικές μας κοινωνίες δεν είναι ούτε ξαφνικές ούτε στιγμιαίες. Ίσα-ίσα νομίζουμε πως διαδικασίες σαν κι αυτές δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν δεν είχαν προηγηθεί τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια επιθέσεων στα μυαλά και τις ζωές της εργατικής τάξης.
Αναρωτιόμαστε λοιπόν, το πέσιμο στην εργατική νεολαία, που το κράτος την ονομάζει «συμμορίες ανηλίκων», έχει σχέση με την πολεμική προετοιμασία; Γιατί τα συνεχή μπλόκα της τροχαίας που τρώμε τα τελευταία χρόνια βοηθάνε τόσο στις προσπάθειες πειθάρχησης μας; Για ποιο λόγο το να πηγαίνεις γήπεδο έχει γίνει συνώνυμο εγκλήματος; Τι γίνεται με τις εκστρατείες «σωτηρίας» των γυναικών-εργατριών που τελικά καταλήγουν να τις πειθαρχούν περισσότερο και βάζει τους κοινωνικούς λειτουργούς μες στα σπίτια της τάξης μας; Γιατί όλοι έχουν βαλθεί να μας λένε πόσο σημαντικό είναι πια να είσαι πατριώτης; Τι παίζει με τις ποινές που τα καθάρματα οι δικαστές μοιράζουν, κάνοντας μας ομήρους του κράτους μέσω των συλλήψεων, των παρόντων και των αναστολών που μοιράζουν; Μήπως η ονομασία της κάθε βροχούλας δημιουργεί πίστη στους επιστήμονες και στο κράτος και τελικά μας μαθαίνει πως να συμπεριφερόμαστε άμα παίζουν κανονικές μπόμπες; Το ασταμάτητο φακέλωμα τελικά είναι αθώο ή μήπως βοηθάει το κράτος μας να οργανώσει τις πολεμικές περιπετειούλες του; Και τελικά, αυτός ο αόρατος εχθρός της καραντίνας μήπως είμασταν όλοι εμείς μαζί, η πολυεθνική εργατική τάξη αυτής της χώρας;
Ε να, με κάτι τέτοια ερωτήματα αναμετριόμαστε και εμείς. Για αυτό τα συζητάμε όλοι και όλες μαζί. Για μας η κοινή απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι πως το κράτος μας προετοιμάζεται για πόλεμο και ο πρώτος εχθρός του είμαστε όλοι εμείς.
Οπότε τώρα τι κάνουμε; Απλή και τόσο δύσκολη ερώτηση αδέρφια. Για μας που γράφουμε και μοιράζουμε αυτό το έντυπο, η μόνη λύση είναι να ‘σαι Antifa. Μέχρι πριν την καραντίνα το να ‘σουν Antifa στη γειτονιά σήμαινε θέση. Μετά την καραντίνα όμως ξεχάστηκε. Γιατί; Ε, οι ναζί με τις σβάστικες φάγανε πακέτα και οι κανονικοί φασίστες χωρίς τη σβάστικα ντυθήκαν την στολή του επιστήμονα, του ειδικού και του καραβανά και βγαίνουν παντού ουρλιάζοντας πατριωτικές μαλακίες.
Οπότε τελικά τι είναι το να ‘σαι Antifa; Το να ‘σαι antifa δεν έχει να κάνει μόνο με τους ναζί, αλλά να συναντιέσαι με την τάξη σου, να κοροϊδεύεις τους καραβανάδες και τους στρατόκαυλους. Να καυλαντάς τα αφεντικά σου στα διαλλείματα και τους μικροαστούς ρουφιάνους στα αράγματα σου. Το να ‘σαι Antifa σημαίνει να μην γουστάρεις τις πατριωτικές μαλακίες, να μην εμπιστεύεσαι τις μαλακίες που λέγονται στα social και στις εφημερίδες και να μην γουστάρεις καν την ύπαρξη των φυλακών. Το να ‘σαι Antifa σημαίνει τελικά να βρισκόμαστε, να σκεφτόμαστε και να δρούμε συλλογικά ενάντια στο ίδιο μας το κράτος (και όχι τα γειτονικά) γιατί το δικό μας κράτος θα μας στείλει να πεθάνουμε για τα δικά του συμφέροντα. Antifa σημαίνει περήφανη εργατική τάξη.
Όλο το τεύχος σε μορφή pdf εδώ
